Mávaklettur 8

Á heimili M8 eru jólakortin opnuð í rólegheitum á aðfangadagskvöld.  Drjúg stund er  tekin í að rýna í rithönd þess sem skrifar á umslagið og  svo giskar fólkið á frá hverjum kortið er.  Afar ljúf stund á hverju ári að meðtaka jólakveðjur vina og ættingja.  Það fer hins vegar með okkur að fá umslög með prentuðum límmiðum, - ekki nógu gott  og hér með afþökkum við öll prentuð umslög á næsta ári. Það færist í aukana að með jólakortunum berist annáll ársins hjá viðkomandi fjölskyldu og með því fræðist maður enn frekar um líf og starf vina sinna.

Þar sem við höfum ekki enn tileinkað okkur þennan sið, þá ákváðum við að bæta úr því og setja hér inn annál ársins.

Árið gekk í garð með hávaðaroki og rigningu, það miklu skítaveðri að varla var hægt að skjóta upp eins og einni rakettu.  Nýjársnótt var því fremur tíðindalítil á heimilinu, enda mannskapurinn orðinn árinu eldri og hættur að nenna að djamma.  Uppúr stendur að húsmóðirin sat frammi í stofu að lesa bók fram eftir nóttu, og beið eftir að eldri daman skilaði sér heim úr áramótapartíi.  Minnti mann á það sem koma skal, nýtt heimilisfólk tekur við næturbrölti, meðan það eldra heldur sig heima við…

Einhvern veginn finnst manni að árið hafi verið frekar tíðindalítið,- fáar  utanlandsferðir, og ekkert gaman, endalaus vinna og alltaf aðeins of mikið að gera til að gera ekki neitt.  Heilsuræktin var afar ofarlega í huga húsmóðurinnar fyrri hluta árs, og náði hámarki Skjálftadaginn mikla, þegar henni tókst að hlaupa alla leið á Hvanneyri, en það voru heilir 12 kílómetrar.  Eftir það hefur heilsuræktin færst aftar á forgangslistann en unnið er að því að tosa hana aftur upp.

Daglegt líf var viðburðaríkt að vanda.  Húsbóndinn í sinni vinnu í sínum banka, en það þarf líklega ekkert að fjölyrða um þá stemmningu sem þar hefur ríkt á árinu.  Ótrúlegar sveiflur á einu ári, og einstakt að vera þátttakandi í því.  Ekki endilega jákvæð upplifun, en þegar þetta er skrifað hlýtur  leiðin að liggja upp á við. Það er ekki spennandi að upplifa hópuppsagnir, vinnufélagar á næstu borðum eru fyrirvaralaust horfnir á braut, og hver mánaðamót  von á nýjum fréttum. Hámarkinu var jú náð í byrjun október þegar gjörsamlega allt hrundi.  Þá hefur hann einnig stundað kennslu í fjarnámi við háskólann á Bifröst. Þegar hann er ekki í vinnunni sinnir hann hestunum sínum, ríður út og fer á körfuboltaleiki, en hann er einn ákafasti stuðningsmaður Skallagríms í körfubolta.

Húsmóðirin sinnti sínum ferðamönnum af kostgæfni á árinu og skemmti sér konunglega á köflum við að aðstoða þá við að upplifa einstakt Ísland.  Á haustdögum snerust flestar spurningar um hvað væri eiginlega að gerast á landinu bláa,- menn þrátt fyrir að vera komnir frá fjarlægum löndum, skynjuðu að eitthvað var skrýtið á seyði.  Í haust settist daman á skólabekk að nýju, og hamast nú við að læra allt um umhverfismál við landbúnaðarháskólann. Segja má að hún hafi verið aðeins á undan tíðarandanum, því það er jú vinsælt eftir bankahrunið að tala um að við Íslendingar skulum hverfa aftur  til gömlu gildanna, minnug upprunans okkar í torfkofunum.   Við skipulagsbreytingar  í ferðamannabransanum hefur frúin ákveðið að skipta um vettvang, skella sér alfarið í námið, og vera heimavinnandi stúdent sem  stritast við að leysa efnafræðijöfnur og baka brauð og knúsa fjölskylduna.  Akkúrat það sem maður á að gera á svona tímum.

Stóra stelpan hefur alltaf mikið að gera.  Fótbolti, fimleikar, kór og klarinett á hug hennar allan, þann tíma sem hún hefur utan skólans.  Er dæmigerður íslenskur krakki sem er í svona mörgu, og er afar samviskusöm í öllu því sem hún tekur sér fyrir hendur.  Stundum  nógu samviskusöm.  Segir kannski sitt að tvö ár í röð hefur hún fengið viðurkenningu fyrir bestu ástundun í fótboltanum.   Hestamennska er líka ofarlega á lista hennar um tómstundir, eina sem vantar þar er aðeins meiri tími í sólarhringnum. Um áramót eru blikur á lofti í öllu, líka í tómstundum barnanna, niðurskurður hér og niðurskurður þar.  Ætli mamman þurfi ekki bara að taka að sér að vera með aukatíma í þessum greinum…hahahaha

Litla stelpan hefur stundað sitt nám einnig af kostgæfni. Er afar glöð í leikskólanum sínum og þar á hún góða vini. Hún hefur þroskast mjög mikið á einu ári (eins og er jú með flest börn á þessum aldri)  Er mjög dugleg stelpa, talar mikið og skýrt, hefur skoðanir á öllum hlutum, minnug eins og fíll, og veit sínu viti.  Er hins vegar sjúklega lofthrædd, og varkár, sem þýðir að hún hefur aldrei hruflað sig eða meitt í glannalegum aðferðum, hún stendur uppi á spýtu  og er stjörf af hræðslu. Þá meina ég spýtu sem liggur á gólfinu.  Er frekar lítið í dúlli eins og að lita og skrifa, þeas hennar stundir með litabók snúast um að klára sem fyrst og kannski ekki  mjög mikið lagt í að vanda sig. Var  með eyrnabólguvesen fyrri hluta árs, en fékk að lokum rör í eyrun og eftir það má segja að hún hafi varla fengið kvef.  Sundferðir og gönguferðir að ekki sé minnst á ferðir í hesthúsið eru algerlega hennar yndi.  Einstakt að sjá krakkann komast í hesthúsið, bara að moka skít og gefa hey gefur henni þvílíka ró að þetta er óbrigðult ráð ef eitthvað er ómögulegt þá er bara að skreppa með hana  hesthúsið og þá er allt dásamlegt.

Daglegt líf fjölskyldunnar hefur verið mjög annasamt, á haustdögum of annasamt því iðulega sátu karl og kerling hvort við sína tölvuna , annað að læra og hitt að kenna. Stóra stelpan að læra eða gera eitthvað, og sú litla að sofa.  Húsmóðirin hrökk við þegar sú stutta hoppaði af kæti á laugardag milli jóla- og nýjárs þegar hún frétti að mamman ætlaði með í sund: „vei mamma ekki heima að læra“.

Ferðalög fjölskyldunnar voru færri en oft áður á árinu.  Jólagjöf stóru dömunnar og vinkonu hennar var ferð til Köben til vinkonu þeirra sem þar býr.  Eftir mikla útreikninga hafði húsmóðirin komist að því að það „borgaði“ sig fyrir okkur að fara með þeim út. Ha ha ha. En s.s. í febrúar fóru stelpurnar í 5 daga ferð til Köben og degi seinna skelltu hjónin sér í 4 daga ferð til London. Það var draumur einn.  Vitum fátt skemmtilegra en að þvælast í mjög óskipulögðum ferðum, þar sem enginn dagur er planaður fyrirfram, bara vakna á hóteli og láta svo kylfu ráða kasti, hangsa og slæpast. Kann að stinga í stúf að segja að við höfum farið með stelpunum, þar sem þær fóru á öðrum degi og til annarar borgar, en saman komum við heim í það minnsta J

Sumarið fór í nokkrar „fótboltaferðir“ . Veit ekki hvernig fólk sem á mörg börn sem æfa fótbolta  kemst yfir það að fylgja þeim öllum.  Fórum til Ólafsfjarðar um miðjan júlí, og áttum þar ágætis helgi, reyndar vorum við og aðrir aðstandendur stelpuliðsins mjög ósátt með að vera yfirhöfuð dregin þangað á að okkar mati fölskum forsendum.  Stelpuliðið okkar var eina stelpuliðið á mótinu og eins og gefur að skilja þá þarf dáldið til að halda uppi stemmningu í liði sem keppir alltaf við strákalið á sama aldri.  Eftir þetta fúla mót var hins vegar blásið  hressilega til sóknar í að byggja upp stemmningu fyrir Pæjumótið  á Sigló og myndaðist einstök stemmning í bænum og farið var með 45 stelpur á það mót.  Fjölmennasti hópur sem farið hefur á eitt knattspyrnumót frá Skallagrími.  Það var öfugt við Ólafsfjörð afar skemmtileg ferð.  Stóri gallinn við þessar ferðir er hversu langt er að fara á þessa staði.

Fórum einnig á Unglinglandsmótið í Þorlákshöfn um Verslunarmannahelgina og það var líka mjög gaman.  Er einstök stemmning  á svona móti og verður að segja að UMFÍ hefur tekist vel til með þau, og líklegt að þeir krakkar sem sækja þessi mót muni verða öflugir liðsmenn ungmennafélagshreyfingarinnar þegar fram líða stundir.

Fóru að auki í fleiri útilegur, sumarbúðir og styttri skemmtileg ferðalög. Fórum í brúðkaupsveislur,afmælisveislur, skírnarveislur og aðrar veislur.  Það bar kannski helst til tíðinda að elsta systir húsmóðurinnar komst á fimmtugsaldurinn, og foreldrar hennar fögnuðu 40 ára brúðkaupsafmæli  sínu.

Við höfum í gegnum tíðina verið gamaldags og lummó, og kannski helst löt, og ekki farið í neinar framkvæmdir innanhúss. Í uppsveiflunni var það lenska að rústa út og gera allt nýtt og flott og kaupa eins húsgögn og allir eiga, og við ræddum það reglulega hvort við ættum að gera eitthvað en nei tímdum ekki að eyða aurunum okkar í að borga gullslegin kósett eða sófa úr Exó. Erum enn með gömul gólfefni og gamalt baðherbergi, en þetta virkar eins og það á að virka.  Höfum heldur aldrei fundið „rétta tímann“ sem þarf  í svona framkvæmdir með allt í rúst. Í staðinn einbeitum við okkur að því að lagfæra það sem þarf að lagfæra, máluðum húsið utan í sumarfríinu, skiptum um þakkant og sitthvað fleira.  Fannst við alveg nógu dugleg að koma því í verk og erum afar sátt með heimilið; enda er heimili eitthvað annað en græjur og pláss, heimilið er fólkið sem þar dvelur.

Eins og áður hefur komið fram erum við gamaldags og lummó, og einnig löt. Það hefur ótal kosti í för með sér, t.d. það að nenna ekki í búðina þegar vantar egg eða lauk en hlaupa í staðinn í næsta hús og fá lánað.  Sníkja far með bílnum í næsta húsi sem er að fara á sömu íþróttaæfinguna, og spara þannig ómælda fyrirhöfn við að skipuleggja skutl.  Ansi magnað að oft í viku keyra sömu bílarnir sömu leiðina í sömu röðinni  á sömu fótboltaæfinguna. Sumarkvöldin í hverfinu einkennast af útileikjum og það er ósköp notalegt að heyra í krakkahóp á öllum aldri af báðum kynjum í „punktur og króna“ , eltingaleik eða fleiri slíkum leikjum.   Búum því við ansi mikið „nágranna-lán“ ef svo má að orði komast, og  teljum það mikil forréttindi að búa í skógi þar sem öll dýrin eru miklir vinir.  Söknum reyndar  þeirra sem hafa yfirgefið götuna, en þeir enda allir í útlöndum, Kína eða Köben, þangað fer fólkið eftir  sambúðina í skóginum okkar. (Kjósum að túlka það ekki á nokkurn hátt sem svo að skógarlífið hafi gert það að verkum að menn velji að komast sem lengst í burtu)

Framundan er nýtt ár sem samkvæmt öllu verður það erfiðasta sem núlifandi Íslendingar þurfa að reyna, ef frá er talið árið sem á eftir kemur.  Þurfum að vera minnug þess að þjóðin hefur lifað af ýmsar hörmungar, bæði efnahagslegar og ekki síður náttúrufarslegar.  Það er klisja að segja að allir eigi að knúsa alla, það hjálpar heimilinum að mjög litlu leyti.  Fjölskyldan í M8 ætlar að halda áfram veginn,  kreppan kallar á aðhald, en almennur skortur á bruðli á eftir að koma sér vel í rekstri heimilisins.  Verslunarferðir eru ekki vinsælar, og  ólíklegt að þær verði það á næstunni.  Nýtt skipulag á heimilinu lítur dagsins ljós, skóli, heilsurækt, strætóferðir bóndans, og væntanlega almennt afslappelsi og hamingja.

Kannski gerir kreppan það að verkum að við Íslendingar tökum upp gamla siði og kíkjum í heimsóknir til vina og ættingja  auknum mæli, kannski hættum við að kaupa okkur alla afþreyingu og förum að finna okkur eitthvað til að gera sjálf. Kannski lærum við að nota strætó og kannski þorum við að tala við náungann og sníkja far. Kannski áttum við okkur á að gönguferð í náttúrunni er mun skemmtilegri en gönguferð í Kringlunni, og kannski sjáum við að einn spilastokkur getur verið jafn skemmtilegur og bíómynd. (erfitt í M8 þar sem allir eru tapsárir og sumir svindla).  Árið verður  ár samdráttar og vonandi tekst sem flestum að einblína á það sem skiptir máli,sem er ekki peningar,heldur heilsa bæði líkamleg og andleg.Vona samt að fólki gefist kostur á að skipuleggja sín fjármál þannig að það verði hægt að lifa eftir þessu mottói, því fjárhagslegt öryggi heimilisins er jú undirstaða að almennri andlegri vellíðan á hverju heimili. Tökum því sem að höndum ber af æðruleysi, sleppum því að kaupa sem þarf ekki að kaupa og þreyjum þorrann og þá tekst þetta allt saman.

Gleðilegt nýtt ár 2009.